9: Weer een weekje…
16 december 2009
Ik realiseer me steeds meer dat gebeurtenissen die hier, in Siërra Leone, plaatsvinden in verhalen veel heftiger klinken dan wanneer je er echt helemaal zelf middenin staat. Dan lijken dingen opeens heel logisch. Dan is het opeens heel normaal dat er een vrouw stuipend binnen komt of dat je ergens in een doos of tussen wat doeken een levenloos lichaampje vindt. Dat is totaal niet te rijmen met hoe het in Nld gaat en dus ook niet uit te leggen. Dat moet je zelf ervaren. Mensen gaan hier gewoon heel anders om met leven en dood. En daar schik je je in. Als zij het niet de hel vinden, dan vind je dat zelf ook niet. Het gaat immers om HUN kind of vrouw of wat ook. En tuurlijk vinden ze het soms wel heel erg en wordt er met grote uithalen geschreeuwd en gehuild. Dan relativeer je het juist weer… Soms worden patiënten een beetje een stukje van jezelf en daar moet je dus wel mee oppassen. Zo heb ik een jongetje op de afdeling liggen, 7 of 8 dagen oud en ik ben helemaal verliefd op hem. Hij heet Andrew. Maar het gaat niet lekker met hem. Hij heeft flink liggen stuipen, moeite gehad met ademhalen en nystagmus (dat de ogen schokkerig bewegen). Hij is thuis geboren en op dag 1 naar het ziekenhuis gekomen, omdat hij niet goed ademde. We weten dus niet of ie tijdens de geboorte al zuurstoftekort heeft gehad. Daar lijkt het wel op. In ieder geval zijn we er vrij zeker van dat hij een hersenbeschadiging heeft. Kan ook komen door een tekort aan suikers (hypoglyceamie) en dat dat ook reden is geweest van het stuipen. Eergister was ie ook nog eens zwaar gedehydreerd; heb nog nooit zo´n ingevallen fontanel gezien. Wat dat betreft leer je er wel van hoor! Maargoed, hij is dus mijn schatje. En ik hoop dan ook vurig dat ie het haalt. Aan de andere kant zal het leven voor een jongetje met een hersenbeschadiging hier heel zwaar zijn…. Een van de nurses zei vandaag al dat als zij de moeder was, ze hem zou laten gaan. `Aan zo´n kindje heb je later toch niks…´ Tja, zo denken ze er hier over… En dan natuurlijk het 3-jarige meisje met de brandwonden. Van de week weer een keer langsgegaan. Ze zat op een potje en haar vader probeerde haar daarna wat te eten te geven. Gelukkig lijken haar ouders allebei wel heel begaan met haar. Vandaag zat er een grote pleister op haar buikje.Af en toe rijd ik op de fiets even naar het centrum of naar de supermarkt. Is wel lekker om er even uit te zijn. Even wat beweging en gewoon om in je eentje door Afrika te fietsen. Van alle kanten roepen de kindjes; opoto, opoto! Overal zie je palmen en kleine huisjes, vrouwen die de was doen of aan het koken zijn. Het ziet er uit als een leuk leventje, maar het is een zwaar leven!
Vorige week ben ik met sister Mary, een van de verloskundigen, naar het primary health care centre geweest voor medicijnen, daarna naar een katholieke kerk, omdat daar de nurse was die we nodig hadden en zij moest een handtekening zetten. Vervolgens naar het govenment hospital om de medicijnen op te halen, maar de store keeper was er niet… Later opnieuw proberen. Wel zag ik een paar bekende vrijwilligers van VSO in het Government hospital. We kregen een kleine rondleiding over de maternity ward en de verloskamers. Het was niet heel verschrikkelijk, maar wel een stuk minder dan bij ons!
´s Middags kwam ik op de ward en toen bleek dat er net iemand bevallen was. Ik was niet gebeld (of er werd iets gemompeld over slecht netwerk) en was net 5 min te laat. Ze was G7P6 (inmiddels 7) en 4 alive. Helaas was dit kindje dood ter wereld gekomen. Of althans, dat werd gezegd. Het zal ook wel hoor. Maar ik vond toch dat het wel erg warm aanvoelde en een redelijk goede kleur had. Ik snel de navelstreng voelen, en ja… voelde ik nou iets? Het was vast mijn eigen hartslag… Nee, het kindje was echt overleden. Of dat nou in utero was gebeurd of direct post partum, dat zullen we nooit weten. Vervolgens gingen we aan de slag met de placenta, want die wilde niet zo gemakkelijk komen. Na 10 IE oxt te spuiten zat ie nog muurvast. De verloskundige heeft hem toen min of meer manueel verwijderd. Ik heb het kindje nog even bij de moeder gelegd en haar aangespoord om haar aan te raken. Ik kreeg de indruk dat ze dat wel fijn vond. Heb zelfs tranen gezien. Maargoed, het is een heel andere cultuur. Tranen zijn geloof ik minder geoorloofd dan bij ons en je kind willen zien en aanraken absoluut geen vanzelfsprekendheid. Iets vroeger dan gewoonlijk ben ik gestopt en heb snel spullen gepakt en vervolgens ruim een half uur baantjes getrokken in het zwembad. Heerlijk even niets aan mijn hoofd, verstand op nul. Had ik wel even nodig. Het is toch heel raar hoor om een dood kindje in je handen te hebben gehad…
Afgelopen weekend zijn we weer eens lekker naar het strand geweest, Saskia, Erdi, Matt en ik. Ik had gereserveerd bij Franco´s; één van de beste hotels van dit land. Eerst hebben we heerlijk geluncht en vervolgens zijn we de oceaan in gedoken. Er waren hoge golfen en het was heerlijk om daar tegenop te springen! Totdat we helemaal uitgeput waren. Vervolgens lekker een boekje gelezen op het strand en een paar uurtjes gerelaxed op onze kamer. Het was een vreemde gewaarwording om weer eens een warme douche te hebben. Lekker hoor! ´s Avonds lekker garnalen gegeten en daarna zijn we nog even het dorp in geweest, want daar was een soort straatfeest. Heel gezellig met allemaal dansende mensen en kleine kraampjes met kaarslicht. De volgende ochtend lekker uitgeslapen, de oceaan weer in. Rond de middag zijn we naar Freetown gereden waar we wilden gaan lunchen bij Mamba´s Point. Ieder een flinke hamburger en wij hadden ook nog pizza besteld om mee naar huis te nemen voor ´s avonds. Onderweg kregen we 4 of 5 keer een breakdown die in eerste instantie te fixen was, maar later niet meer. Het begon al te schemeren. Gelukkig stopte er een auto met een Chinees koppel en we konden wel meeliften naar Makeni. Dus hebben we Matt en zijn driver daar achtergelaten. Dat voelde wel slecht, maar zijn farm is dichterbij dan onze compound en anders moest hij ons ook nog gaan wegbrengen. Dus dit was ideaal. Uiteindelijk hebben we gehoord dat hij met een motor is opgehaald en op de farm een andere auto heeft kunnen sturen om de eerste incl. driver op te halen.
Nou, dat was weer een weekje Siërra Leone!
