8: Minder medische verhalen
15 december 2009
Ik krijg allemaal goed nieuws vanuit Nederland! Luuk en Senna zijn geboren!!! Luuk op 10 december en Senna de 13e. Kit, Jaap, Franc en Deb; van harte gefeliciteerd! 2 gezonde Hollandse jongens. Ondanks dat de bevallingen nou niet echt een super goede ervaring waren, is het gelukkig wel allemaal op een voor Siërra Leoneze begrippen hemelse manier verlopen. Geniet van de kraamperiode en van jullie mooie mannetjes natuurlijk. Enne…ik wil foto´s zien!!!
Het sinterklaasfeest was dit jaar een groot succes! We konden de Sint niet zomaar voorbij laten rijden dus met een speciaal verzoekje heeft hij ons hier ook opgezocht. Er bleken zelfs 2 Sinten te zijn. Zal wel een hulp-sint zijn geweest. Niet echt goed op elkaar afgestemd… Zwarte pieten waren er een heleboel trouwens! J Een sinterklaas kwam met echte chocoladeletters op de proppen! Dus ik had toch de N van Natasja dit jaar! In melkchocola. Smikkel, smikkel! De gedichten van de andere Sint waren grappig en er werd dan ook hartelijk om gelachen. We hebben heel veel lol gehad en iedereen was blij met zijn/haar cadeau.
Verder zijn we vorige week zondag wezen zwemmen in een rivier met een megaharde stroming. We hebben namelijk een bezoek gebracht aan een Zuid Afrikaanse jongen (Matt) die op een suikerrietplantage werkt. Normaal werken zijn ouders daar, maar die zijn met verlof en daarom neemt hij 2 maanden waar. Hij zit nogal afgelegen en voelt zich een beetje eenzaam. Durft ook niet naar kerstliedjes te luisteren, want dan is ie bang om heimwee te krijgen. Aaaaah… Daar hebben we ook nog een lekkere braai gehouden.
Maandag weer aan de slag; grappig feitje is dat er iemand een ´normal delivery´ had gehad en met ontslag ging. De verloskundige vroeg aan de nurse of de hechtingen nog verwijderd moesten worden, met welk materiaal ze had gehecht. De nurse legde het uit, maar zowel de verloskundige als ik begrepen het niet. Toen liep ze weg en kwam ze terug met een steriel gaasje. Dat had ze uitgerafeld en als hechtdraad gebruikt! Inventief, zullen we maar zeggen! Ik heb meteen echt hechtmateriaal besteld bij de store. Ik heb het idee dat de band met de collega´s al aardig groeit. Ik maak geintjes en geef ze vaak complimentjes. Merk wel: Hoe harder ik hol, hoe langzamer zij gaan… Dus doe ik ook maar een stapje terug.
Vorige week liep ik een keer terug naar de compound om te lunchen en daarbij kwam ik langs de fysio. Daar zaten een paar kindjes en een vrouw waar ik een soort van praatje mee begon. Ze wilden graag dat ik foto’s maakte. Opeens kwam er een andere vrouw die mijn hand pakte en ik begreep dat ze wilde dat ik mee liep. Ze bracht me de children´s ward binnen en liep een kamer op. Daar lag een klein meisje met een helemaal verbrande buik. Slik! Het was haar dochtertje… Wat er precies was gebeurd kon ik niet achterhalen, vanwege de taalbarrière, maar het zag er vreselijk uit. Ik begreep wel dat ze pas 3 jaar was… Echt heel zielig. De moeder wilde graag dat ik een foto van haar maakte. Dat deed ik, ondanks dat ik niet begreep waarom ze dat wilde en ik liet de foto zien. Dat vonden ze leuk. Grijpt je toch we aan hoor, zulke ervaringen.
Elke ochtend en avond denk ik weer dat het toch wel romantisch is hoe je hier naar bed gaat en opstaat. Nadat de generator uit gaat, zet ik de laptop uit en steek ik een kaarsje aan. Dan poets ik mijn tandjes en kruip onder mijn klamboe. Met het kaarsje op mijn nachtkastje geeft dat een heel bijzonder beeld. Soms val ik dan bij kaarslicht in slaap, maar meestal blaas ik vanuit mijn bedje het kaarsje uit voordat ik mijn ogen dicht doe. Vervolgens val ik slaap bij het geluid van krekels en Afrika. ´s Morgens word ik wakker van het gefluit van de vogeltjes. Meestal ben ik rond 6.30 even wakker, dan begint het een beetje licht te worden. Om 7.00u gaat dan mijn wekkertje weer. Heerlijk…
