7: 2 Casus van deze week

6 december 2009

Op de afdeling was ´s avonds een vrouw binnengekomen die sinds 2 dagen aan het bevallen was. Ze was G2P1 (2e zwangerschap, 1 keer bevallen) en had 3 cm ontsluiting. Dr. Saskia was er ook bij geroepen, maar ze moest eerst nog ergens anders naartoe. Dus ik heb die vrouw beoordeeld en was nog niet zo heel erg onder de indruk van die weeën. De vrouw zelf en ook het kind waren in goede conditie. De weeën waren vanaf het begin zo geweest en waren nog onregelmatig. Toen Saskia kwam overwoog zij een keizersnede, maar ik gaf aan het wel te zien zitten om wat weeën-opwekkend middel te geven en te kijken of ze dan wel goede weeën kreeg. Het was natuurlijk een gok en je kunt de weeën hier niet registeren, maar Saskia nam het van me aan en ging weer. Dus inleiding opgestart; medicijnen erin en afwachten. Ik heb er gewoon naast gezeten en de druppels van het infuus geteld en elk half uur opgehoogd totdat ze mooie regelmatige weeën had om de 4 minuten. Als het aan de dienstdoende nurse had gelegen, waren we ook toen ze eenmaal goede weeën had, nog doorgegaan met ophogen! De harttonen van de baby konden we niet goed horen met de toeter. Ik hoorde ze wel en ze waren goed, maar ik was even bang dat het maternaal was. Na 2 uur heb ik opnieuw getoucheerd, hoewel mijn handen al veel eerder jeukten. Maar ze had toen 6 cm!!! Jippie, klein overwinninkje. Maargoed, we waren er nog niet. Kon nog steeds een sectio worden… Tegen 00.30u ben ik naar bed gegaan en heb duidelijke instructies gegeven dat ze niet moest ophogen, vital signs moest controleren en de harttonen natuurlijk. 2 uur later opnieuw toucheren en mij bellen als ze volledige ontsluiting had. Wanneer de harttonen niet goed waren of geen vordering na 2 uur, ook Dr Saskia bellen. Om 1.45u belde ze: VO! Dus ik er naartoe. Het was in werkelijkheid 9 cm, met een kleine rand voor, maar die kon ik wel over het koppie wegschuiven. Mevrouw had flinke persdrang dus om 2.15 start persen. Ik was aan het aanmoedigen en heel actief, terwijl de nurse en de verloskundige na iedere wee hun ogen dicht deden en ook werkelijk in slaap vielen. Ze vielen gewoon om! Grijpen we in Nld dat moment aan om de harttonen te luisteren en de moeder te instrueren en motiveren, is het hier het moment voor een dutje… Om iets voor 3 was er weinig vordering dus ik Sas gebeld en voorgesteld een vacuüm te doen. Zelf snel even naar mijn kamer gelopen om de doptone te halen en gelukkig waren de ct 150 beats per minute. Erdi kwam ook mee en met zijn drieën hebben we die vacuüm gedaan, bij een petroleumlichtje en met mijn hoofdlamp. Gaf echt een stoer gevoel! Die vacuüm moest je als een fietspomp handmatig vacuüm zuigen. Ik was erg blij dat we een sectio hadden uitgespaard en dat Saskia het vertrouwen in mij had. Het had natuurlijk ook heel anders kunnen lopen, maar ik denk heb het goed ingeschat. Het kind deed het niet echt lekker na de bevalling, maar Erdi heeft hem weten te stimuleren en uiteindelijk hebben we m nog even wat zuurstof gegeven.

Om 4.30u kroop ik mijn bedje in na een snelle douche. Een paar uurtjes later ging de wekker weer… Ik ben naar de overdracht geweest en heb de ronde meegelopen. De vrouw was erg blij; ze bedankte en zei ´push, push, push´. Dat was het enige dat ze van de bevalling had onthouden, dat ik dat steeds riep. Zo grappig! Ze had het kind Natasja willen noemen, maar het was een jongetje dus dat heb ik haar maar afgeraden.
Vrijdagmorgen bleek er na de overdracht en de teaching (welke een gewoonte is op de vrijdagochtend), iemand binnen te zijn gekomen met weeën sinds 3.00u.e was G6P5 3 Alive. Dat is trouwens de gewoonte hier om te vragen hoeveel van die kinderen nog leven. En het komt bijna nooit voor dat ze allemaal nog in leven zijn… Ze had op dat moment, rond 9.15u 7 cm ontsluiting, maar de harttonen van de baby dipte heel erg op de wee, tot zo´n 55 bpm. Niet echt lekker dus. Ik zette in op een omstrengeling. Erdi besloot tot een sectio (keizersnede) en ik ging mee de OK op om samen met de lokale verloskundige het kindje op te vangen. Het kind kwam er als een dweil uit en de verloskundige ging aan de slag. Of nou ja, ze probeerde er wat lucht in te krijgen, in een kind dat op de zij lag, met het hoofdje recht. Ik vroeg haar of ze de hartslag kon horen. O ja, die moet ook nog! Het antwoord was dat die goed was. Maar hoe dan? Wat is goed? Is ie boven de 60 bpm?? Boven de 100??? Ow, in dat geval moest er nog een keer geluisterd worden. Zucht! Inmiddels waren we een paar belangrijke minuten verder en was er nog geen lucht in het lichaampje gepompt. Dus kon ik het niet meer aanzien en heb ik t maar overgenomen. Zo moeilijk om met je handen op de rug toe te kijken. Al weet ik dat ik dat eigenlijk wel zou moeten doen. Was best lastig om er lucht in te krijgen, zeker omdat de verloskundige haar steeds wilde toestoppen/ warm houden, terwijl ik die borstkast wilde zien. Beweegt ie?? Elke 30 sec evalueren, en daaruit bleek de hartslag <60 dus hartmassage. Gelukkig trok de hartslag snel bij en kreeg ze ook weer wat kleur. En ja hoor, op den duur ademde ze zelf! Heerlijk! Al ging het nog niet van harte, beetje kreunen, beetje zeuren. De verloskundige flink prikkelen en ik ook de voetjes wrijven in de hoop dat ze ging huilen. Ondertussen aan die verloskundige gevraagd welke 5 punten er zijn waar ze op moet letten. Het duurde even maar toen kwam er toch uit; hartslag, ademhaling, spierspanning, reflexen en kleur. Ruim een kwartier later konden we met een Apgar van 9 de OK verlaten. De familieleden stonden ons al op te wachten en dankten ons duizendmaal. Toch echt een fijn gevoel om zo´n kleintje er weer bovenop te krijgen! Moeder werd weer netjes dichtgehecht en kwam uitslapen op de afdeling.
PS Jullie worden nog goed in de verloskundige terminologie! J Misschien voor de niet-medici een beetje saai, deze verhalen…