6: Een aantal gebeurtenissen

26 november 2009

Vorige week vrijdag was het een nationale feestdag, dat had de president een paar dagen van tevoren bekend gemaakt. Een feestdag voor de Moslims. Moslims en Christenen leven hier trouwens heel goed met elkaar samen. Ze kennen beide zowel de Bijbel als de Koran, kennen van beide religies de gebeden en gaan normaal met elkaar om. Daar kan de wereld nog wat van leren! Bij een officiële ceremonie of bijvoorbeeld een studiedag worden aan het begin eerst een Christelijk gebed en vervolgens een Islamitisch gebed opgezegd.
´s Avonds hadden we een BBQ ter ere van Erdi d´r verjaardag. Voor 2 dagen hadden we hele lieve huisdieren; een geitje en een varkentje, maar helaas werden ze al gauw vermoord, geschoren en ingewreven met honing. De rest van de dag hingen ze aan het spit boven de kooltjes gaar te worden. De BBQ was lekker en gezellig!
Het weekend heb ik hardgelopen vlakbij de compound. De omgeving is echt super mooi joh! Veel groen en palmen en kleine huisjes met mensen en kindjes en wasgoed dat overal te drogen ligt. Heerlijk Afrikaans! Ook heb ik mijn kamer een beetje schoongemaakt en wat leuker ingedeeld. Her en der in huis wat leuke meubeltjes uitgezocht en de indeling is nu wat praktischer en wat huiselijker. Nu lijkt het niet alleen maar een slaapkamer waar toevallig nog een bureautje in gepropt staat.
Na het weekend bleek er een vrouw opgenomen te zijn met haar 3 maanden oude baby, omdat zij door haar man in elkaar was geslagen. Jezus, niet normaal hoor! Het zoontje was een albino, wat overigens niks te maken had met de ruzie) en ik probeerde dat te relativeren door een grapje en hem een opoto-baby te noemen. Want ze blijven toch tegen blanken op kijken. Opoto is trouwens iets wat je hier voortdurend hoort als je over straat loopt. Alle kinderen roepen onophoudelijk `opoto, opoto, opoto….´ en zwaaien dan naar je of rennen achter je aan. Hetzelfde dus als in het Oosten van Afrika, waar je continu `mzungu, mzungu, mzungu…´ hoort. Hier roep ik terug `onibee´ wat zoiets als ´zwarte´ betekent.
Die middag heb ik nog een moeder ondersteund wiens kindje voor OK moest ivm een necrotische huid (zwart geworden, afgestorven) op buik en rug. Dit als gevolg van traditionele medicijnen; ze hadden hete bladeren op het kind gelegd. Het buikje is super opgezet en ziet er rood en gespannen uit. Flinke infectie dus! Iedereen reageert dan alleen maar boos tegen die moeder, maar ja het was maar een jong meisje en ze wist waarschijnlijk ook niet beter. Daarnaast denk ik dat als ze nu steeds een grote mond krijgt, ze bij een volgend probleem niet naar het ziekenhuis zal durven en dat werkt dan dus averechts, want we willen wel dat ze hierheen komen!
Woensdag was nogal heftig! Om even voor 6.00 werd ik wakker, omdat er iemand aan het kloppen was. Al snel realiseerde ik me dat het niet bij mij was en ik was blij dat ik geen arts ben. Vervolgens was ik natuurlijk toch klaarwakker en toen stond er opeens iemand onder mijn raam ´midwife´ te schreeuwen. Er was dus een emergency en ik moest ook komen. In het maanlicht en met mijn hoofdlampje liep ik naar de ward. Dat had eigenlijk wel iets moois en het was spannend tegelijk. Er was een vrouw die sinds 3 dagen aan het bevallen was. Vorige keer een keizersnede (sectio) gehad en nu 7 cm ontsluiting, een hoogstaand hoofd, een oedemateuze rand en goede cortonen. Dat werd dus weer een sectio. Vervolgens moest er snel vanalles geregeld worden en ik bleef bij mevrouw. Komen er opeens allemaal mannen de verloskamer (labourroom) op die een vrouw dragen die ontzettend aan het stuipen is! Een eclamptisch insult (= ergste vorm van zwangerschapsvergiftiging)! Ik snel het tweede bed leegruimen en toen protocol erbij en stabiliseren. Cortonen waren toen rond de 60 bpm dus ik dacht dat het kind het nooit zou redden. Tussen alle bedrijven door, vond ik op de reanimatietafel een doodgeboren kindje dat in een doek was gerold met placenta en al. Dat bleek het kindje van een vrouw met de intra uteriene vruchtdood (IUVD), die ´s nachts rond 1.00u was bevallen! Slik! Het was een mooi meisje, oogjes open, zag er puntgaaf uit…
Toen mevrouw redelijk stabiel was, niet meer stuipte en alleen nog onrustig was, gingen Erdi en Saskia naar de OK met mevrouw 1. Ik bleef achter met de eclampt. Haar hele familie stond haar vast te houden, ieder een arm of een been of net wat. Ik gaf haar nog een shot medicijnen en daarna viel ze in slaap. Met mevrouw 1 is alles goed gegaan; meisje geboren van 3800 gram. Bij mevrouw 2 ging ik mee naar OK. De lokale verloskundige zou het kind opvangen en ik zou meekijken. Nou, ten eerste was er al geen normale tafel, als het kind gereanimeerd zou moeten worden, dan moest dat in het bedje. De verloskundige had stimuleren wel heel letterlijk opgevat, want ze sloeg het kind waar ze kon. En uitzuigen zag ze als een mega-belangrijke taak, wat ze dan ook wel 10 minuten deed. Nu ben ik geen ster in reanimeren, nog nooit gedaan in het echie. Maar ik ben toch maar eens naar de hartslag gaan luisteren, was onder de 60. Dus hartmassage! Ik inflaties geven en de verloskundige masseren. Daar knapte die kleine gelukkig wel van op. Hij begon mooi te ademen en zelfs te huilen. Toch een heerlijk geluid! Naar mijn idee duurde het allemaal wel veel te lang, maargoed… Vandaar de bijscholing reanimeren binnenkort!
Het overleden kindje is opgehaald door haar vader die haar zou gaan begraven…
Grappig detail wat weer duidelijk laat zien dat we hier in Afrika zijn: Er was een meisje van een jaar of 10 met een gebroken been. Hier in het ziekenhuis kunnen we geen foto´s maken dus hadden we haar daarvoor verwezen. Zo´n foto is redelijk duur. Hadden ze een foto gemaakt van het onderbeen en de enkel, terwijl de fractuur vlak onder de knie zat!!!