5: Nu dan echt!
26 november 2009
Ik heb mijn eerste partus gedaan! Geweldig, wat gaat dat hier anders! Als ik teruglees wat ik hiervoor heb geschreven, moet ik behoorlijk lachen, de vrouw die is bevallen heet namelijk Fatmata Kamara! Hahaha!
De vaginale partus was heel bijzonder om mee te maken. Zo anders dan bij ons. Wij stellen duidelijk de barende vrouw als allerbelangrijkste van het hele proces, terwijl zij hier slechts bijzaak is. Tenminste, dat is hoe ik het heb ervaren bij deze eerste bevalling. Mijn neiging was dan ook om haar wat meer bij te staan en aandacht te geven. Even een nat gaasje op haar zwetende voorhoofd enzo. Ze is vrij vlot bevallen van haar vijfde kind die ik heb aangepakt. Ze had al 4 zoons en dit was een meisje dus dat was erg leuk. Ze was overigens pas 20 jaar… Wat betreft de verloskundige begeleiding had ik veel vragen; de lokale verloskundige had een totaal ander toucher dan ik, iedereen liep steeds weg, dus ben ik bij mevrouw gebleven om haar gerust te stellen en ben ik gewoon met haar gaan persen toen ik zag dat ze reflectoire persdrang had. Later stonden zowel verpleegkundige als verloskundige tegen de vrouw te schreeuwen dat leek niet heel aardig, maar toen ik ernaar vroeg zeiden ze; `we are encouraging her.` Verder lijkt alles een beetje la-la te gaan. Er is geen duidelijke structuur. Je kunt zien dat ze al veel geleerd hebben van de vorige expat-verloskundigen, maar dat er ook nog steeds veel te leren valt. Of vooral dat bepaalde dingen een gewoonte moeten worden, ze moeten het zich echt eigen maken. Bijvoorbeeld om een paar keer naar de kinderlijke harttonen te luisteren, dat 1 keer te weinig is. De placenta bevatte calcificaties en toen ik vroeg wat dat was, zei ze dat het geïnfecteerd was! Hmmm, nee dus… Maar het is allemaal goed gegaan en het was super om mee te maken. Daarbij heb ik nu alvast wat punten gezien waaraan gewerkt kan worden.
Diezelfde avond is er ook een keizersnede (sectio) gedaan bij een vrouw die een tweeling verwachtte. Ik ben er niet bij geweest. Nu blijkt een van die kindjes een gebroken bovenbeentje te hebben. De tweede al deze week! In Nld heb ik dat überhaupt pas ooit 1 keer gezien/gehoord en dat was na een zeer moeilijk verlopende sectio, met een vreselijk groot kind. En toen wisten ze eigenlijk al niet zo goed wat je met zo´n fractuur doet bij zo´n heel kleintje. Erdi weet het nu ook niet zo goed. Het andere kindje dat een fractuur heeft, heeft ze gespalkt, maar dat blijkt toch niet zo goed te werken dus nu gaan we deze gaan gipsen.
De volgende avond werden we gebeld door de verloskundige; Er was een vrouw die al 2 dagen aan het bevallen was en vanuit het overheidsziekenhuis door was verwezen hier naartoe, omdat de ontsluiting niet vorderde en het hoofd niet dieper kwam. Zij was G1P0, 18 jaar en had 6 cm ontsluiting. De verloskundige wist niet of het een tweeling was of niet. Ik deed uitwendig onderzoek en daaruit bleek een eenling. Erdi maakte een CTG en keek met de echo. Inderdaad een hoogstaand caput, eenling en harttonen van 110-140 bpm. Dat kind leek gewoon echt niet in de bekken te passen, want ze had wel knalweeën. Dus werd er besloten tot sectio. Vervolgens was iedereen weer weg van de kamer. Maar dat meisje had het heel moeilijk dus heb ik het hoofdje tegengehouden boven het schaambeen met al mijn kracht en steun in de rug geven. Ze bedankte me elke keer en was helemaal blij toen ze een nat gaasje op d´r voorhoofd kreeg. Ik maakte me zorgen om de baby, maar de harttonen die ik met de toeter hoorde, waren steeds goed. Ook was ik bang voor een scheur in de baarmoeder (uterusruptuur), maar Erdi zei al dat het OK team werd geroepen en verder konden we niks doen. Ik hoopte niet dat een van de twee onder mijn handen zou sterven. Bah, wat een akelig idee! Vervolgens ben ik meegegaan naar de sectio en daar kwam een gezonde baby van 3,6 kilo op de wereld. Met moeder gaat het ook goed! Zo, ik had wel een hele shot adrenaline. Echt spannend!