2: Zomaar wat verhalen
17 november 2009
De eerste nacht werd ik midden in de nacht wakker van een weemoedig geluid. Het leek wel of iemand aan het huilen of aan het zingen was. Het bleef maar doorgaan en omdat ik er niet van kon slapen, heb ik mijn oordoppen maar in gedaan. De volgende morgen bleek dat het een geluid is waar je aan gaat wennen, als je hier langer bent. Het is namelijk het geweeklaag en gejammer van mensen die dierbaren zijn verloren. Die nacht is er een jongetje overleden… Bij de overdracht die elke ochtend om 8.00u plaatsvindt, kon men niet vertellen wat de reden van zijn overlijden was.
Een ander verhaal dat me heel erg trof tijdens die overdracht was het overlijden van een moeder die nacht, 3 uur nadat zij haar tweeling op de wereld had gezet. Zij was thuis bevallen met de hulp van een traditionele vroedvrouw, is vervolgens flink gaan bloeden en de moederkoek wilde niet geboren worden. Toen is ze naar ons ziekenhuis gebracht en eenmaal hier hebben ze nog van alles geprobeerd, maar was het eigenlijk al te laat. Dit is een erg triest verhaal… Het wordt nog erger als ik je vertel dat ik later op die dag de buurman van de eerder overleden vrouw spreek. Hij vertelt me dat ze inderdaad thuis is bevallen en begon te bloeden. Haar man is toen een auto gaan halen om haar naar het ziekenhuis te brengen. Nu is het zo dat de politie je arresteert wanneer je ´s avonds laat op straat bent, want er worden veel misdaden gepleegd in de nacht. De echtgenoot van de vrouw heeft toen 2 uur vastgezeten, daarna kon hij eindelijk pas zijn vrouw ophalen. En de rest weet je… Nog triester, als dat al mogelijk is, wordt het wanneer ik je vertel dat de tweeling nu wordt afgestaan aan SOS kinderdorpen. De man heeft al 4 andere kinderen om voor te zorgen en er is geen andere vrouw die voor ze wilt zorgen, want het bijgeloof dat hier nog sterk aanwezig is, zorgt ervoor dat vrouwen denken dat de kinderen behekst zijn en dat daardoor de moeder het leven heeft gelaten. Er is dus niemand die ze borstvoeding wilt geven en flesvoeding geven is hier een hele onderneming en ook redelijk riskant gezien het infectiegevaar.
Op een gegeven moment miste ik die tweeling opeens en vertelde de nurse mij dat ze naar hun overleden moeder waren om daarmee op de foto te gaan, anders kan het wel eens zo zijn dat SOS kinderdorpen hen weigert, omdat ze niet geloven dat de moeder werkelijk is overleden. Wat verdrietig allemaal hè? Ik heb die twee maar even goed geknuffeld en zo goed mogelijk aan de tante uitgelegd hoe ze een flesje moet maken.
