14: Realiteit…
20 januari 2010
Bijna 2 weken geleden al, is er een vrouw bij ons binnen gekomen. Probeer je eens in te beelden dat jij deze vrouw bent. Je woont in een dorpje in de buurt van de stad Kabala, in het noorden van Siërra Leone. Je bent zwanger van een tweeling. Op het moment dat je buikpijn krijgt en de weeën zijn begonnen, regelt je man transport naar het ziekenhuis in Kabala. De bevalling gaat zo snel dat het eerste kindje onderweg in de auto al wordt geboren! Het is een jongetje en hij doet het goed. Vlak in de buurt is een traditionele vroedvrouw of een getrainde verpleegkundige waar je dan maar snel naartoe gaat. Zij zegt dat je moet persen, persen, persen! Op een gegeven moment ontdekt ze dat er een handje in de vagina zit. Toch nog even flink persen! Op deze manier kan het kindje niet geboren worden, zij stuurt je door naar het ziekenhuis. Er gaat erg veel tijd overheen, maar wanneer je daar eenmaal bent aangekomen, vertellen ze dat een normale baring niet mogelijk is en dat er geen keizersnede gedaan kan worden, omdat er geen dokter aanwezig is. Zij verwijzen je naar het Magbenteh ziekenhuis in Makeni, dat op zo´n 3 uur rijden ligt. Aldaar wordt vastgesteld dat het kindje in de buik is overleden en er wordt besloten een keizersnede te verrichten. Het dode kindje wordt uit de buik gehaald. Je ligt vervolgens nog bijna 2 weken in het ziekenhuis, waarbij je ook nog bloedarmoede blijkt te hebben en je man bloed voor je doneert, zodat jij een transfusie kan krijgen. Tijdens het kraambed verlies je ongewild urine. Door de continue druk van het kindje dat het niet heeft overleefd, op het bekken, is er een fistel (opening) ontstaan tussen de blaas en de vagina. Urine lekt via de vagina naar buiten. Je hebt er geen controle over. Je krijgt een catheter die tenminste 3 weken moet blijven zitten, in die tijd kan het zijn dat de fistel dichtgroeit. Mocht dat niet het geval zijn, dan moet er een operatie worden gedaan om de fistel te sluiten. Daarvoor zou je helemaal naar de hoofdstad Freetown moeten en daar heb je waarschijnlijk geen geld voor, waar je je nu al zorgen over maakt. Je kunt het er ook niet zomaar bij laten, want die urine gaat stinken en alles wordt steeds nat. Er bestaat een kans dat je man je verlaat en dat je wordt verstoten door de gemeenschap. 10 dagen na de bevalling vertel je de dokter dat 1 beentje van het kindje flink gezwollen is en dat hij nogal huilt als je het aanraakt. Het blijkt een bovenbeen fractuur te zijn. Geen idee waar of wanneer dat is ontstaan, daar is behoorlijk wat kracht voor nodig! De dokter gipst het in. Je voelt je inmiddels wat beter na die zak bloed en bent erg dankbaar en ligt met een lach om je mond in bed. 4 tot 5 weken na de bevalling moet je terugkomen naar het ziekenhuis om het gips eraf te laten halen en de catheter bij jezelf te laten verwijderen. Nu vraag ik je; wat is je grootste probleem? Het overleden kindje? De bloedarmoede waardoor je je heel slap en duizelig voelt? De pijnlijke operatiewond op je buik? Het schoonmaken van die wond met alcohol of het verwijderen van de hechtingen? De fistel? Het gebroken beentje van je zoontje? De kosten die dit alles met zich meebrengt? Of de boze verloskundige in het ziekenhuis die zegt dat als je meteen was gekomen, je twee levende kinderen had gehad? Je hebt je best gedaan, maar je wist ook niet beter…
Teveel vertraging, op alle vlakken. Teveel tekortkomingen, geen kennis, geen dokter in het ziekenhuis, etc. Te lange afstanden, letterlijk en figuurlijk. Slechte infrastructuur. Dit alles heeft ertoe geleid dat deze vrouw veel grote problemen heeft. Toch mag ze blij zijn dat ze zelf nog leeft. Door de langdurige bevalling door de verkeerde ligging van het kind, had gemakkelijk haar baarmoeder open kunnen scheuren, waardoor ze teveel bloed had kunnen verliezen. Zo is het leven in Siërra Leone. Toch blijft zij vrolijk. Ze is ontzettend sterk!
Ik denk dat het hele hierboven beschreven verhaal heel lastig is om bij jezelf voor te stellen. Realiseer je dat als je slechts één van de bovenstaande problemen zou hebben, het al verschrikkelijk zou zijn. Het zou al vreselijk zijn als je niet lekker thuis van je kraambed kon genieten. Ik weet dat dit een heel vervelend verhaal is. Ik heb al reacties gehad van mensen dat wat ik schrijf te verdrietig is. Zo verdrietig soms dat mensen het niet meer willen lezen, maar ik denk dat het heel goed is om soms je ogen te openen voor zulke zaken. Misschien dat je je realiseert hoe goed en hoe verwend we eigenlijk zijn in Europa.
