13: Vrolijke verhalen!
17 januari 2010
Jaaa, daar waren we wel weer eens aan toe!
Het is hier echt niet alleen maar ellende, maar dat zijn vaak wel de dingen die je aangrijpen. Buiten het werk, vooral in de weekenden doe ik vaak leuke dingen zoals naar het plaatselijke zwembad, naar het strand, naar een andere stad, een wandeling door dorpen of een berg beklimmen.
Zo ook op nieuwjaarsdag. Met twee anderen ben ik naar Kabala gegaan. Dat is een stad in het noorden van Sierra Leone. Het is de gewoonte om op 1 januari de berg op te klimmen en bovenop die berg wordt muziek gemaakt, gegeten, gedronken en gedanst. Deze traditie is vergelijkbaar met onze nieuwjaarsduik. Even zinloos, maar heel gezellig en het bevorderd de saamhorigheid. De beklimming is best pittig en het is een mooi gezicht hoe iedereen die berg op ploetert. Werkelijk vanalles wordt er meegezeuld, hele koelboxen die op hoofden naar boven worden gedragen. Ondanks dat het een smal bosachtig paadje is, probeert iedereen je links en of rechts in te halen. Lekker chaotisch, zoals Afrika is. Bovenop de berg zoeken alle expats elkaar al snel weer op, maar ook de lokale dokter van ons ziekenhuis met zijn twee zoons. Hij is nogal stevig en had dan ook veel moeite met de beklimming. Iedereen om je heen is flink bezweet. Het is net een grote mierenhoop!
De volgende ochtend zijn we nog een andere berg opgeklommen en onderweg was er een gezinnetje die daar bleek te wonen. Wij moesten door hun tuin om de top te bereiken en ook kwamen we door bananenplantages. Vanaf de top hadden we een super mooi uitzicht over Kabala. Op de terugweg bood de familie ons een papaya aan en als wederdienst gaven wij hen onze broodjes ei en cola. Lief hè!?
Dan nog wat mooie verhalen over het werk. De moeder met het dysmatuurtje die half december bij ons is opgenomen, woog 34 kg toen ze bij ons binnenkwam. (zie verhaal 10) Zij heeft tijdens de gehele zwangerschap overgegeven en ook na de bevalling nog. Eenmaal bij ons, bleek ze een maagtumor te hebben. Bij ontslag woog ze 44 kg! Ze is dus 10 kg aangekomen! Het lieve dysmatuurtje was ook goed gegroeid en is met zijn moeder mee naar huis.
We hebben nog een keizersnede gedaan op een intra uteriene vruchtdood die met geen mogelijkheid door het bekken paste. Toen het kindje er eenmaal uit was, gorgelde hij! Ik snel gereanimeerd en daarna deed ie het super! Was dus helemaal niet dood. Een cadeautje! Hij blijkt wel een waterhoofd te hebben. Voelt heel raar aan joh. Hij is morgen 1 week oud en heeft goede overlevingskansen. De doktoren zijn nog in overleg of ze het moeten gaan aftappen of niet.Afgelopen week hebben we veel bevallingen gehad en de meeste daarvan waren normale, vaginale bevallingen met levende kindjes! Ik had het personeel van de maternity ward bij elkaar geroepen voor een vergadering en die verliep heel lekker. Iedereen deed echt mee en er werd vanalles ingebracht! Het zijn toch de kleine dingen die het doen hè!?
En dan het absolute hoogtepunt; ik heb gisteravond een stuitbevalling gedaan! Er kwam een vrouw die zwanger was van haar vierde kindje. Ze was verwezen vanuit het government ziekenhuis ivm een stuitligging (en zij hadden geen goed uitgeruste operatiekamer voor een eventuele keizersnede). Ik toucheerde billetjes en een voetje, zo dacht ik althans, want toen ze ging persen, was er al snel een handje zichtbaar! Huh? Even visualiseren… Hoe ligt die er nu bij? Erdi heeft dat handje toen teruggeduwd en toen ze weer perste was er supergoede vordering en heb ik het kindje ontwikkeld. Helemaal goed gegaan. Armpjes volgden mooi. Dit gaf wel een kick hoor! Het jongetje huilde vrijwel meteen en moeder had niet eens een ruptuur. De adrenaline giert heerlijk door je lijf bij zo´n bevalling! Gelukkig begon het jochie vrijwel meteen te huilen.
Verder heb ik nog een bezoek gebracht aan een dorpje waar ze zelf initiatief hadden genomen om zwangerschapscontroles te gaan doen. Wij hebben hen een half jaar geleden bedden en matrassen gesponsord. Het was heel mooi om te zien, echte Afrikaanse huisjes, een vrouw die in een pot staat te stampen met een lange tak en een pan eten op het open vuur. Sprak echt tot de verbeelding. Helaas was de TBA er zelf niet. We hebben wat foto´s afgegeven en een beetje gekletst. Ik vond de rit er naartoe, door de bush en het dorpje zelf, waar we eerst een stukje naartoe moesten lopen, nog het mooist!Wat ook erg leuk was, was dat er pas een tweeling was geboren. De traditie is dan om die met zijn tweetjes in een rieten schaal te leggen, anders zouden ze het niet overleven. Met die schaal gaan ze dan langs alle dorpsbewoners. Dan kan iedereen geld of goederen in de schaal gooien om op die manier mee te helpen deze kinderen groot te brengen. Een tweeling is natuurlijk heel duur. Toen ik daar aankwam, stond daar dus een schaal met een tweeling. Echt van die schattige, kleine koppies. Ik heb foto´s van ze gemaakt en het mooie was dat vervolgens iemand die schaal oppakte, op haar hoofd zette en er mee wegliep. Hahaha… Zo met die tweeling op haar hoofd. Een maf gezicht!
