12: Oud-nieuw
1 januari 2010
Oudjaarsavond: Het eten was niks bijzonders, maar na het eten ging Erdi oliebollen bakken en daarna kwam de stemming er goed in. We waren met zijn vijven. We hadden dus oliebollen met zelf gestampte suiker; poedersuiker! En er was bier en wijn en nog wat chocolade en ander lekkers. Er kwamen dobbelstenen op tafel en toen speelden we Mex. Erg leuk en na verloop van tijd was ik zelfs een beetje aangeschoten. Rond 00.30u besloten Erdi en ik even langs maternity te gaan om de lokale collega´s gelukkig nieuwjaar te wensen. Onderweg naar het ziekenhuis liep ik een beetje te dromen; `waow, moet je kijken, lopen we hier in Afrika, onder een volle maan, terwijl 2010 net is gestart!` Aangekomen op de ward bleek er net iemand te zijn bevallen van een gezond kind dus Erdi en ik helemaal vrolijk en beetje euforisch ivm oud & nieuw. Terwijl ik foto´s maak van het kindje, hoor ik Erdi opeens zeggen: `…maar dat is veel te veel bloed!´ Ik kijk opzij en zie een ongelooflijk bloedbad op de grond! Dit alles bij een olielampje overigens…. Vervolgens kijk ik tussen de benen van een vrouw die zojuist de verloskamer op is gebracht en daar ligt een foetus van zo´n 22-24 weken zwangerschap….. Bah…luguber! Terwijl ik nog van de schrik aan het bekomen ben, bevalt er op de afdeling iemand van een kind bij 28-30 weken! Dat kindje wilden we niet reanimeren of beademen want was veel te klein, en we hebben natuurlijk geen intensive care voor pasgeborenen hier. Dus lag het arme jochie naar lucht te happen en te vechten voor zijn leventje. Dat is echt heftig om te zien, een kind dat gaspt (naar lucht hapt)! Ik heb zijn kleine handje vastgehouden en een foto van hem gemaakt. Hij wordt niet vergeten! Ook heb ik hem even aan zijn moeder laten zien, voor zover ik me verstaanbaar kon maken en haar kon vragen of zij dit wilde. Ze wilde het wel. Daarna liepen we met een heel ander gevoel terug naar de compound…. Weg euforische stemming. Geen goed begin van 2010…
De volgende ochtend hoorden we dat zowel het jongetje als zijn moeder het niet hebben gehaald…
Het spijt me van alle horrorverhalen, maar de dood is hier aan de orde van de dag. Het ziekenhuis en zijn personeel doet zijn uiterste best en voor Siërra Leonese begrippen zitten we op een heel hoge standaard. Helaas is het zo dat veel mensen vaak te laat bij ons binnenkomen. Zo getuigd ook het volgende verhaal.
Stel je voor je bent een meisje van 14 jaar. Je bent per ongeluk zwanger geraakt. Na verloop van tijd realiseer je je dat je die baby niet wilt. Je bedenkt om de baby dood te maken. Doe je dat zelf of laat je iemand helpen en wie? Een paar dagen na de criminal abortion, waarbij waarschijnlijk met stokken in de vagina is gepord, heb je hevig bloedverlies. Zo erg zelfs dat je buiten bewustzijn raakt. Je familieleden weten nergens iets van, maar brengen je naar het ziekenhuis. Aldaar word je naar de vrouwenafdeling gebracht, omdat niemand weet dat je zwanger bent of was. De dokter doet een inwendig onderzoek en heeft opeens een baby-armpje in zijn hand. Je wordt meteen naar de OK gebracht en er wordt een levenloos lichaampje na zo´n 26 weken zwangerschap uit je buik gehaald. Je baarmoedermond bestaat uit necrotisch (afgestorven) weefsel. Zelf krijg je het allemaal niet mee. Je vader is zo boos op je dat hij geen bloed wil geven, je moeder leeft niet meer. De grootmoeder die je heeft grootgebracht is ontzettend verdrietig. Zo´n 3 uur na binnenkomst in het ziekenhuis, stopt je hart met kloppen. Je was maar 14 jaar…
