11: Geen leuke bevalling…
31 december 2009
Ik zit steeds meer op mijn plek op de maternity ward. Heb het idee dat de collega´s me steeds meer accepteren en dat de samenwerking soepel verloopt. Een tijdje terug was de verloskundige ziek en was ik alleen met een nursing aid. Dan werk je echt samen en ondanks dat het niet de bedoeling is dat ik echt klinisch werk doe, vind ik het toch leuk om met haar samen hechtingen te verwijderen, de klapper met papieren te ordenen en mensen te verlossen van catheters, infusen e.d.
Diezelfde dag heb ik de meest afschuwelijke bevalling ooit gedaan… Als je moeite hebt met enge verhalen, kun je hier beter stoppen met lezen.
Er kwam een vrouw vanuit een ander ziekenhuis, G9P8 2 alive, en sinds 2 dagen aan het bevallen. In de overdracht, die overigens minimaal was, stond bij de hartslag van de foetus een vraagteken. Dan weet je dus genoeg; een overleden kindje… Ze had volledige ontsluiting, maar weinig tot geen weeën dus ik heb haar meteen een infuus gegeven. Daarop kreeg ze goede weeën, maar ze wilde niet persen. Dus wij haar super aansporen, zelfs op de Siërra Leonese (niet altijd even aardige) manier. Roepen dat ze dood gaat als ze dat kind niet eruit perst en haar benen ongeveer tegen haar neus duwen. Zelfs dat werkte niet en dus liep de nursing aid de gang op om haar man erbij te halen om haar aan te sporen. Op dat moment zei ik nog een keer dat ze echt even flink moest persen, dan zou het kindje er zo zijn en dat deed ze. Meteen werd er een heel stuk van het hoofdje geboren. Ik probeerde het te omvatten, maar het voelde als een waterballon; zacht en week en met harde stukken erin. Dat waren stukken van de schedel… Er hing echt een heel stuk uit, maar het gezichtje was nog niet te zien dus er zat ook nog een groot deel in. We motiveerden haar weer om verder te persen, maar wat ze ook probeerde, het kwam maar heel moeizaam verder. We hebben het hoofdje van de baby er gewoon uit moeten pulken. Ik durfde niet teveel kracht te zetten, want ik was bang dat we het hoofd eraf zouden trekken. Dat kan… We zochten een tijdje naar een armpje en na een poos hadden we er een gevonden en lieten dat geboren worden. Toen hing dat koppie samen met een arm een beetje ongelukkig uit die vagina. Zag er echt heel naar uit! Er zat natuurlijk ook totaal geen spanning in dat lijfje, alles slap en zacht. Na een hele tijd proberen en verschillende pogingen om het achterste armpje te pakken te krijgen, probeerde ik het nog 1 keer en ja hoor; hebbes! Oksel aangehaakt en toen kwam het kindje eruit. Het was een meisje… De huid was al half vergaan, gemacereerd noemen we dat, en liet hier en daar los. Was echt verschrikkelijk en helemaal niet mooi. Ik liet het de moeder zien, maar die vond het maar niks. Heb het toen in doeken gewikkeld en op de resuscitatietafel gelegd. Ik stond te trillen op mijn benen. Toen ik richting het guesthouse liep, kwam ik de familieleden tegen. Ze vroegen hoe het ging en ik vertelde van het kindje, maar ze wisten natuurlijk al dat het dood was. Ze informeerden naar de moeder en ik vertelde dat alles goed was met haar. Ik vroeg aan de man die het meest interesse toonde of hij het kindje wilde zien. Verwachtte niet dat er een positief antwoord zou komen, maar verbazingwekkend genoeg wilde hij het wel. Hij bleek niet de vader van het kindje te zijn, maar de broer van de kraamvrouw. Hij vroeg of dat dan kon en mocht en hoe dat dan moest. Dus ik zei dat ie met mij mee kon lopen naar de verloskamer. Ik haalde de doeken van het kindje af en hij keek verdrietig en met enig afgrijzen…
