1: Aankomst Siërra Leone
16 november 2009
Ik ben er!!! Ik ben gewoon echt in Siërra Leone!
Een chauffeur van het Magbenteh hospital stond mij netjes met een bordje op te wachten en bracht mij naar Lungi Airport Hotel. Helaas was de chauffeur niet bepaald een spraakwaterval, waardoor ik zonder verdere uitleg in het hotel werd gedumpt. En dat terwijl ik zoveel vragen had… Maar ik liet het maar over me heen komen. Gelukkig had ik op het vliegveld snel nog 20 euro gewisseld, zodat ik in het hotel een fles water kon kopen. Verder nam ik een douche en ben ik mijn bedje in gekropen.
Ik werd wakker van mijn wekker, probeerde mijn ogen open te doen, maar zag de wereld niet helemaal helder. Toen kwam ik tot de conclusie dat mijn linker oog niet open ging. Ik liep naar de badkamer, keek in de spiegel en zag een dik gezwollen ooglid. Tja…daar had ik geen anti-muggenspul gesmeerd. Binnen een kwartier begonnen alle bulten te jeuken en telde ik er 6. Ik denk dat die muggen hier gewoon juist van DEET houden! Maargoed, lang leve de malarone. Normaal ben ik principieel tegen malaria-profylaxe, maar Sierra Leone heeft een heel warm en een heel vochtig klimaat en mede omdat ik hier een half jaar zal zijn en ook zo mijn verantwoordelijkheden heb, ben ik dit keer dus wel gestart met Malarone. Later blijkt dat mijn collega-expats bijna allemaal wel eens malaria doorgemaakt hebben. En een dag na aankomst blijkt zelfs dat de manager is getest en een parasietenaantal van 40 in zijn bloed heeft. Lekker dan! Gelukkig kan het hier goed behandeld worden.
Om 9.00u zou mijn chaufje weer komen, maar met 20 minuten Afrikaanse vertraging, vertrokken we rond 9.30u richting Makeni. De beste man was niet echt in voor een gesprekje, dus hebben we een kleine 4 uur heerlijk zitten zwijgen naast elkaar. Dit betekende wel dat ik het landschap en zijn bewoners goed in me op kon nemen. Wat me vooral op is gevallen, is dat het een heel arm land is. Nergens zie je grote gebouwen of goed onderhouden huizen. Er lopen of liggen veel zwerfhonden, dood dan wel levend, langs de weg. Wegen zijn ook heel slecht onderhouden, waardoor we behoorlijke hindernissen moesten nemen en veel gaten moesten ontwijken. De vrouwen die ik zag, droegen bijna allemaal een kindje op hun rug. Wat dat betreft is het fenomeen voortplanting hier zeer geliefd. En als verloskundige mag ik daar natuurlijk helemaal niet over klagen. Vrouwen zaten te koken in grote potten, waren de was op aan het hangen of liepen met manden, emmers, jerrycans etc op hun hoofden, waarschijnlijk naar een waterput of naar een markt. Mannen lagen vooral te relaxen of zaten met elkaar te praten of een spel te doen.
Rond lunchtijd kwamen we aan in het Magbenteh Community Hospital, de plaats waar ik de komende 6 maanden zal werken. Ik maakte kennis met mijn 6 collega-expats en kreeg meteen een rondleiding door het ziekenhuis.
Het ziekenhuis ziet er goed uit, maar de patiënten grijpen je wel echt aan. Zo heftig! Het probleem is dat mensen hier vaak pas heel laat (te laat) naar het ziekenhuis komen. Ze wachten veel thuis af of raadplegen een lokale dokter of vroedvrouw, die het dan eerst probeert met traditionele medicijnen. Wat ik zag, zie je normaal alleen op tv: kindjes die liggen te ijlen met vliegen in hun ogen en monden, kindjes met bolle buikjes, hele dunne kindjes, moeders die echt veeeel te dun zijn om een kind te baren etc etc. Er is dus een hoop werk aan de winkel. Gelukkig waren sommige kindjes ook al goed aan het opknappen en vonden ze het leuk om ons te zien en met ons mee te lopen. Ik heb dan ook hele leuke, bruine smoeltjes op de foto staan.
Er zijn verschillende afdelingen (wards) en de maternity ward (dat is zeg maar de kraam-zwangeren afdeling en de verloskamers) is dus de plaats waar ik me de meeste tijd zal bevinden.
Tegen de avond ben ik met een collega even het centrum van Makeni in gereden om wat boodschapjes te doen. Daarna was het etenstijd.
We hebben een kok en die zorgt ervoor dat om 18.30u het eten op de veranda wordt geserveerd. Klinkt heel sjiek en dat is het eigenlijk ook! Het eten vond ik erg lekker dus hopelijk kunnen we die trend voortzetten en kan ik hier een half jaar genieten van Siërra Leoonse kost! Na het eten hebben we even zitten kletsen en daarna ben ik op mijn kamer gaan internetten. O ja, mijn kamer! Daar ben ik heel blij mee. Het is een prima kamer, met 2 eenpersoonsbedden, een kast en een bureau. Verder heb ik ook een eigen douche en toilet. Heerlijk dus!
Nu ga ik mijn bedje maar eens uit proberen. Tot snel weer!
