Tunesië
Na onze oversteek vanuit Italie, komen we aan in Tunesië. Als we van de pont afrijden worden we direct opgewacht door Tunesiërs die je graag willen helpen met het papierwerk voor de auto. Er heerst overal wanorde en we voelen ons alles behalve "happy" door de agressief opdringende helpers. Aangeven dat je het allemaal zelf wel regeld is niet aan de orde. Je wordt geholpen! Uiteraard tegen een vergoeding die nooit genoeg is. Ik (Reg) denk al direct, waar ben ik aan begonnen....
Gelukkig wordt het na de grens perikelen beter. we ontmoeten Till, een duitse jongen die in zijn eentje met een busje door Tunesië wil trekken. We besluiten om met z'n drieën een stukje op te trekken.
Voordat we aan de reis begonnen, dachten we even snel door Tunesië te trekken. Maar het beviel ons zo goed, dat we besloten er toch enige weken te blijven. De toeristische steden aan de kust moet je vermijden, daar wordt je alleen maar lastig gevallen door verkopers. Ook probeerden ze onze zakken te rollen maar gelukkig hadden we het in de gaten. De inlandse bevolking is echter erg gastvrij en aardig. Zodra je ook maar ergens wilde gaan bushkampen, kwamen de boeren vragen of je niet liever bij hun wil overnachten.
Bushkamp
Onze eerste bushkamp was een hele ervaring!
Nog onwennig zoekend naar een geschikte plek, besloten we op een afgelegen terrein te overnachten. Nog even zittend in de auto en rondkijkend of het wel veilig is, komt er plots een lichtje op ons af. Een man nadert de auto.... shit, we zijn ontdekt.
Ik (Reg) draai het raam open en zeg op mijn beste Frans "Bonjour" (dit is tevens al het Frans dat ik beheers). De man draait om en loopt weer weg. Wat nu? We zitten nog zo'n 15 minuten in de auto, te overwegen of we niet beter weg kunnen gaan. Dan zien we opeens een stuk of 10 lichtjes op ons afkomen. Verd... , hij heeft versterking gehaald. Ik draai mijn raam nogmaals open en zit in de startblokken om naar buiten te springen om er tenminste 1 te pakken te nemen. Plots wordt er een dienblad met couscous, rijst, brood, vijgenjam en thee door het raam naar binnen geschoven. De man lacht vriendelijk en loopt weer weg. Wij kijken elkaar sprakeloos aan. Dit hadden we dus niet verwacht. We smullen van het eten en gaan voldaan slapen. 's morgens gaan we naar het huisje van de man. We geven hem wat levensmiddelen en spulletjes voor de kinderen.
Verdwalen
Na 1,5 dag door de woestijn te hebben gereden, besluiten we om onze nieuwe navigatiesysteem eens te gaan testen. Aanzetten lukte nog wel, maar voor de rest hadden we echt geen idee hoe het werkte. Ik verwachte een soort TomTom, maar in de woestijn zijn geen wegen... Affijn, 3 dagen later vonden we weer een weg en reden we weer richting bewoonde wereld.
