Namibië
Ons op-één-na-laatste land. Natasja is er al eerder geweest en is erg enthousiast om hier weer te zijn. We komen bij Buitepos het land binnen, net op tijd. Helaas accepteren ze bij de grens geen dollars en voor het eerst zien we geen geld-wisselaars bij de grens. Nu heb je ze nodig en nu zijn ze er niet!! We merken dat hoe zuidelijker we komen, hoe westerser de landen zijn. Gelukkig mogen we even de grens over om bij een restaurant te gaan pinnen. Deze eerste nacht blijven we bij dit restaurant (tevens een campsite aanwezig) slapen. De volgende ochtend valt ons meteen op dat de hemel strakblauw is en in de komende tijd zal blijken dat dat bij Namibië hoort. We vervolgen onze weg en gaan richting Gobabis. Vanuit daar nemen we contact op met de Harnas foundation. Dit is een stichting die verwaarloosde of gewonde dieren opvangt met als bedoeling ze weer in het wild terug te zetten. Angelina Jolie is ambassadeur van deze stichting en er hangt ook een foto van haar aan de wand. Het is werkelijk een hele mooie camp en met goede faciliteiten. In de tuin loopt een baby-girafje rond die door zijn moeder niet kon worden gevoed, omdat zij was bevallen van een tweeling. Verder zien we hier leeuwen, cheetahs, luipaarden en andere minder gevaarlijke beesten. Het hoogtepunt is toch wel om een cheetah te mogen aaien! Eerst aarzelend en dan iets vertrouwder. Deze stichting is vooral afhankelijk van vrijwilligers die van over de hele wereld hier een aantal weken of maanden komen werken. De term “vrijwilliger” is wel een beetje raar, want men moet zelfs geld
betalen om hier te mogen werken. (ik hoop dat Mario dit stukje niet leest ;-) ) Wij zien de vrijwilligers in de kooien met bavianen zitten knuffelen, sommigen strelen en voeden de cheetahs en anderen zitten op het gras met baby-meerkatten te spelen. Iedereen reuze enthousiast en veel vrijwilligers komen hier vaker terug. Dus toch een succesvolle onderneming. Wij gaan ’s ochtends mee op een voederronde en weten eindelijk zeker dat het geluid dat we ’s nachts hoorden toch echt het gebrul van leeuwen was. De gids geeft veel informatie en het is interessant. Zo komen we bijvoorbeeld te weten dat de wilde honden met uitsterven bedreigd worden, dat zij heel effectief jagen en altijd in groepen en dat slechts 2 dieren van de groep zich voort mogen planten. Als een ander dier van de groep (per ongeluk) zwanger is, komt het ‘hoofd’-vrouwtje en zij neemt dan een beslissing; of de zwangerschap wordt bruut afgebroken of ze laat de baby’s geboren worden en neemt ze na de geboorte onder haar eigen hoede alsof ze van haar zijn of ze worden na de geboorte doodgebeten. Best cru dus. Na dit verhaal konden wij ons ook voorstellen waarom ze met uitsterven bedreigd worden. Verder zien we lynxen die we nog niet eerder hadden gezien. Ze krijsen naar elkaar en laten hun tanden zien, maar kunnen evengoed als een droopy kijken. Tot onze ontstelling, rijden we met wagen en al de kooi van de cheetahs in en gaan 2 vrijwilligsters op de aanhangwagen met vlees staan of vanaf daar kippenpoten naar de wilde dieren te gooien. Spannend en heel mooi om te zien!
De volgende bestemming is de hoofdstad van Namibië: Windhoek. Een grote stad waar je alle voorzieningen hebt. We genieten van de luxe van snel internet en van de grote supermarkten en goede restaurants. Het is hier dat we de restaurant keten Spur ontdekken we. We doen ons tegoed aan biefstuk, spareribs…en meer. Het rondtrekken door onherbergzame gebieden is leuk en mooi, maar de stad heeft dus ook zijn charmes :-D. Na een paar dagen is het weer tijd om verder te gaan, op naar Sossusvlei.
Omdat we pas laat zijn vertrokken en een beetje moe zijn, besluiten we in Rehoboth een kijkje te nemen bij een Spa. Er is niet veel te doen en het zwembad dat we buiten zien, is groen van het vuil en er springen alleen maar luidruchtige kinderen in rond. Dan worden we meegenomen naar binnen. Daar is helemaal niemand! Er is een groot zwembad dat gevoed wordt door een natuurlijk bron en het water is heerlijk warm. De man die het aan ons laat zien, zegt dat we de sleutel kunnen krijgen en dan
hebben we dus een privé-spa! De camping ziet er ook best leuk uit, met de gebruikelijke braaifaciliteiten. We besluiten te blijven en gaan lekker met zijn tweetjes in het grote bad poedelen, daarna heerlijk luxe douchen en vervolgens lekker BBQen.
De volgend ochtend zijn we lekker uitgerust en rijden we weer door. We gaan eerst naar Solitaire. Het plaatsje is niet meer dan een benzinestation, maar het is toch bekend geworden. Vooral door het gelijknamige boek van Ton van der Lee. Reg zal het vooral blijven herinneren als een plek waar ze eindelijk hele goede koffie schenken en heerlijke appelgebak hebben. Sossusvlei is een gebied in de Namib desert en bestaat uit een immense zee van zand. Je wordt hier getrakteerd op mooie vergezichten en rode zandduinen. Vooral Natasja is weer erg in haar sas met al dat zand. We bewonderen dead vlei (de doden vallei) en zorgen dat we bij zonsondergang op Dune 45 zijn geklommen, een rode duin van 150 m hoog. De camping bij Sossusvlei is abnormaal duur en om van de zonsopgang of zonsondergang te kunnen genieten, móet je daar wel ongeveer verblijven. Wij kiezen er dan toch liever voor om te ‘bushcampen’ achter het benzinestation. Lekker gratis! De volgende dag gaan we op weg naar Aus. Om onszelf te pesten, gaan we hier en daar eens kijken wat de overnachtingen kosten in een luxe chalet. Onder de 300 Euro kom je hier niet ver, dus we zoeken toch maar weer een gewone campsite op. De campsites zijn overigens ook niet verkeerd. Je zit tussen de bergen en omdat het laagseizoen is, is het lekker rustig. Op een campsite heeft Reg de warmwaterketel opgestookt, zodat de douches ’s morgens vroeg lekker warm zijn.
Aus
Namibië is een oude kolonie van Duitsland geweest. Dit is aan het eten en de plaatsnamen nog goed te merken. In het plaatsje Aus eten we bij het Bahnhof hotel op een houten terras een wienerschnitsel! Hoe Duits kan het zijn? Na de lunch gaan we kijken naar de ferral horses, deze paarden zijn jaren terug vanuit Duitsland hier terecht gekomen en omdat er geen goede hekken waren, ontsnapten er een paar. Die dieren hebben zich vermenigvuldigd en daarom komen er in dit deel van de woestijn wilde 
paarden voor. Helaas zien wij ze slechts van een afstand, maar het is toch mooi. We verwennen onszelf eens goed deze avond; We slapen in een super leuk chaletje in Aus. De bedden zijn groot en het donzen beddengoed is maagdelijk wit. Wederom hebben we een douche tot onze beschikking, wat in het noorden van Afrika wel anders is geweest. Natasja geniet van de hagelwitte lakens en Reg van het uitgebreide (Duitse) ontbijt dat bij de overnachting hoort. Hier vinden we ook eindelijk de Halfmens, we gaan ermee op de foto en volbrengen daarmee weer een Challenge! Ook zien we veel kokerbomen en andere bijzondere planten. Als we de auto inladen, glijdt er zelfs een slang(etje) langs ons heen! We gaan naar het Aus-info-centre om ons te laten informeren waar we de overige dagen kunnen verblijven. Helaas voor ons hebben de Zuid Afrikanen een paar dagen vakantie en alle betaalbare campsites en hotels zitten vol. We gooien daarom de route maar om en rijden op goed geluk naar Rosh Pinah. Hier vinden we nog een afgelegen campsite waar nog plaats is voor ons. Wederom een erg leuke campsite tussen de bergen waar we weer gezellig BBQen en naar de sterren kijken. We zien een paar vallende sterren, wensen het een en ander en kruipen ons daktentje in. ’s Ochtends als we bij de camping wegrijden, moet Reg nog uitwijken om te voorkomen dat hij een schildpad aanrijdt en nemen we een alternatieve route richting de grens bij Noordoewer. De weg is afgesloten maar “men” verzekert ons dat we met een Landcruiser de route makkelijk kunnen nemen. We hebben ook zeker geen spijt van onze keuze; het is een schitterend gebied. We rijden langs de Orange river en de uitzichten zijn erg mooi. Helaas gaan we Namibië weer verlaten maar we willen dit land zeker nog een keer gaan bewonderen. Natasja had gelijk: het is een erg mooi land.
Namibië vinden we tot een van de mooiste landen behoren. Het landschap is uitgestrekt en woest. Soms rijd je uren op een weg die kaarsrecht loopt is en kom je geen tegenliggers tegen. In Namibië wonen maar zo’n 2,5 miljoen mensen, terwijl het een heel groot land is. Je kunt dan ook overal rustig stoppen om te ontbijten, lunchen, bush-toiletteren of wat dan ook zonder lastig gevallen te worden. De mensen die we hebben ontmoet waren aardig en behulpzaam. Er is veel wildlife, vooral in Etosha National Park, waar wij overigens niet zijn geweest. Zoals we al schreven is het eten vaak Duits georiënteerd en wij zijn daar grote liefhebbers van. Ook kun je er voor hele nette prijzen biefstuk of game meat kopen en dan natuurlijk lekker braaien! Kortom: Namibië heeft volgens ons alle ingrediënten om puur te genieten! Geweldig…
